صائب تبریزی

میرزا محمدعلی، با تخلص «صائب»، از بزرگ‌ترین شاعران دوره‌ی صفویه است. خانواده‌اش از تبریز بودند و او در اصفهان بزرگ شد. صائب در قرن یازدهم هجری زندگی کرد و در اصفهان درگذشت.

زندگی

صائب در جوانی به هند سفر کرد و مدتی در دربار گورکانیان هند و نزد امیران آن‌جا ماند. پس از بازگشت به اصفهان، شاه عباس دوم به او لقب «ملک‌الشعرا» داد.

سبک هندی

صائب استاد «سبک هندی» یا «سبک اصفهانی» است؛ سبکی که در آن شاعر با تصویرهای باریک و «مضمون‌های» تازه، معنایی را در یک بیت فشرده می‌کند. بسیاری از بیت‌های صائب در زبان مردم به مثل تبدیل شده‌اند و دیوان او از پرحجم‌ترین دیوان‌های شعر فارسی است.

آرامگاه

آرامگاه صائب در اصفهان، در باغی به نام «تکیه‌ی صائب»، است.