شیخ مفید

ابوعبدالله محمد بن محمد بن نعمان، معروف به شیخ مفید، از بزرگ‌ترین دانشمندان شیعه در قرن چهارم و پنجم هجری است. او در سال ۳۳۶ هجری به دنیا آمد و بیشتر عمر را در بغداد گذراند.

جایگاه علمی

شیخ مفید در بغداد، که آن روز مرکز علمی جهان اسلام بود، حلقه‌ی درس پررونقی داشت و در مناظره با دانشمندان مذهب‌های دیگر مشهور بود. شاگردانش، مانند سید مرتضی، سید رضی (گردآورنده‌ی نهج‌البلاغه) و شیخ توسی، خود از بزرگان دانش شیعه شدند. او در روش‌مند کردن فقه و کلام شیعه نقش مهمی داشت.

آثار

شیخ مفید ده‌ها کتاب نوشت، از جمله:

• الارشاد: درباره‌ی زندگی امامان شیعه.
• المقنعة: کتابی در فقه.
• اوائل المقالات: درباره‌ی عقاید شیعه.

آرامگاه

شیخ مفید در سال ۴۱۳ هجری در بغداد درگذشت و در حرم کاظمین به خاک سپرده شد.