غزل شماره‌ی ۱۰۷ حافظ

حُسن تو همیشه در فزون بادرویت همه ساله لاله‌گون باد

اندر سرِ ما خیالِ عشقتهر روز که باد در فزون باد

هر سرو که در چمن درآیددر خدمتِ قامتت نگون باد

چشمی که نه فتنهٔ تو باشدچون گوهرِ اشک غرقِ خون باد

چشمِ تو ز بهرِ دلرباییدر کردنِ سحر ذوفنون باد

هر جا که دلیست در غمِ توبی صبر و قرار و بی سکون باد

قَدِّ همه دلبرانِ عالمپیشِ الفِ قَدَت چو نون باد

هر دل که ز عشقِ توست خالیاز حلقهٔ وصلِ تو برون باد

لعلِ تو که هست جانِ حافظدور از لبِ مردمانِ دون باد