دیوان حافظ · غزل ۱۶۷
غزل شماره‌ی ۱۶۷ حافظ
«ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شد»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
ستاره‌ای بدرخشید و ماهِ مجلس شددل رمیدهٔ ما را رفیق و مونس شد
نگارِ من که به مکتب نرفت و خط ننوشتبه غمزه مسأله‌آموزِ صد مُدَرِّس شد
به بویِ او دلِ بیمارِ عاشقان چو صبافدایِ عارضِ نسرین و چشمِ نرگس شد
به صدرِ مَصطَبه‌ام می‌نِشانَد اکنون دوستگدایِ شهر نِگَه کُن که میرِ مجلس شد
خیالِ آبِ خِضِر بست و جامِ اسکندربه جرعه‌نوشیِ سلطان ابوالفَوارِس شد
طرب‌سرایِ محبت کنون شود مَعمورکه طاقِ اَبرویِ یارِ مَنَش مهندس شد
لب از تَرَشُّحِ مِی پاک کن برایِ خداکه خاطرم به هزاران گُنَه مُوَسوِس شد
کرشمهٔ تو شرابی به عاشقان پیمودکه عِلم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد
چو زر عزیزِ وجود است نظمِ من، آریقبولِ دولتیان کیمیایِ این مس شد
ز راهِ میکده یاران عِنان بگردانیدچرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
کسی تازه به زندگی‌تان آمده که دل پریشانتان را آرام کرده و همدم شما شده است. از او چیزهای زیادی یاد می‌گیرید. در خرج کردن و تصمیم‌های مالی کمی محتاط باشید.