دیوان حافظ · غزل ۲۲۵
غزل شماره‌ی ۲۲۵ حافظ
«ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رود»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
ساقی حدیثِ سرو و گل و لاله می‌رودوین بحث با ثَلاثهٔ غَسّاله می‌رود
مِی ده که نوعروسِ چمن حَدِّ حُسن یافتکار این زمان ز صنعتِ دَلّاله می‌رود
شِکَّرشِکن شَوَند همه طوطیانِ هندزین قندِ پارسی که به بَنگاله می‌رود
طِیِّ مکان ببین و زمان در سلوکِ شعرکاین طفل یک شبه رَهِ یک ساله می‌رود
آن چشمِ جادوانهٔ عابدفریب بینکش کاروانِ سِحْر ز دنباله می‌رود
از رَه مَرو به عشوهٔ دنیا که این عجوزمکّاره می‌نشیند و مُحتاله می‌رود
بادِ بهار می‌وزد از گُلْسِتانِ شاهوز ژاله باده در قدحِ لاله می‌رود
حافظ ز شوقِ مجلس سلطان غیاثِ دینغافل مشو که کارِ تو از ناله می‌رود
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
روزگار خوشی و شکوفایی است و هنر و سخن شما به جاهای دور هم می‌رسد. غافل نشوید؛ حرفی که از دل برمی‌آید، کار شما را پیش می‌برد.