دیوان حافظ · غزل ۲۶۹
غزل شماره‌ی ۲۶۹ حافظ
«دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بس»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
دلا، رَفیقِ سفر بختِ نیکخواهت بسنسیمِ روضهٔ شیراز، پیکِ راهت بس
دگر ز منزلِ جانان سفر مَکُن درویشکه سِیرِ معنوی و کُنجِ خانقاهت بس
وگر کمین بِگُشایَد غمی ز گوشهٔ دلحریمِ درگهِ پیرِ مغان، پناهت بس
به صَدرِ مِصْطَبه بنشین و ساغرِ مِی‌نوشکه این قَدَر ز جهان، کسبِ مال و جاهَت بس
زیادتی مَطَلَب، کار بر خود آسان کنصُراحیِ مِیِ لعل و بُتی چو ماهَت بس
فلک به مَردمِ نادان دهد زِمامِ مرادتو اهل فضلی و دانش، همین گناهت بس
هوایِ مسکن مألوف و عهدِ یارِ قدیمز رهروانِ سفرکرده، عذرخواهت بس
به مِنَّتِ دگران خو مَکُن که در دو جهانرضایِ ایزد و اِنعامِ پادشاهت بس
به هیچ وِردِ دگر نیست حاجت ای حافظدعایِ نیمْ‌شب و درسِ صبحگاهت بس
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
بخت نیک همراه شماست و نیازی به سفر یا جابه‌جایی نیست. آرامش را همین‌جا پیدا می‌کنید. اگر غمی به سراغتان آمد، به جای امنی که دلتان را آرام می‌کند پناه ببرید.