غزل شماره‌ی ۳۳۱ حافظ

به تیغم گَر کُشد، دستش نگیرموگر تیرم زَنَد منّت پذیرم

کمانِ ابرویت را گو بزن تیرکه پیشِ دست و بازویت بمیرم

غمِ گیتی گر از پایم درآردبجز ساغر که باشد دستگیرم؟

برآی ای آفتابِ صبحِ امّیدکه در دستِ شبِ هجران اسیرم

به فریادم رَس ای پیرِ خراباتبه یک جرعه جوانم کن که پیرم

به گیسویِ تو خوردم دوش سوگندکه من از پایِ تو سر بر نگیرم

بسوز این خرقهٔ تقوا تو حافظکه گر آتش شَوَم در وی نگیرم