دیوان حافظ · غزل ۳۵۳
غزل شماره‌ی ۳۵۳ حافظ
«من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنم»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
من تَرکِ عشقِ شاهد و ساغر نمی‌کنمصد بار توبه کردم و دیگر نمی‌کنم
باغِ بهشت و سایهٔ طوبی و قصر و حوربا خاکِ کوی دوست برابر نمی‌کنم
تلقین و درسِ اهل نظر یک اشارت استگفتم کِنایتی و مکرر نمی‌کنم
هرگز نمی‌شود ز سرِ خود خبر مراتا در میانِ میکده سر بَر نمی‌کنم
ناصِح به طَعن گفت که «رو ترکِ عشق کن»محتاجِ جنگ نیست برادر، نمی‌کنم
این تقوی‌ام تمام، که با شاهدانِ شهرناز و کرشمه بر سرِ منبر نمی‌کنم
حافظ! جنابِ پیرِ مُغان جایِ دولت استمن تَرکِ خاک‌بوسیِ این در نمی‌کنم
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
از آنچه دوست دارید دست نمی‌کشید و تصمیمتان قطعی است. کنار کسی که دوستش دارید بودن، برایتان از هر بهشتی ارزشمندتر است. جایی که بختتان را در آن یافته‌اید، رها نکنید.