دیوان حافظ · غزل ۳۵۷
غزل شماره‌ی ۳۵۷ حافظ
«در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینم»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
در خراباتِ مُغان نورِ خدا می‌بینماین عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم
جلوه بر من مفروش ای مَلِکُ‌الْحاج که توخانه می‌بینی و من خانه‌خدا می‌بینم
خواهم از زلفِ بُتان نافه‌گشایی کردنفکرِ دور است همانا که خطا می‌بینم
سوزِ دل، اشکِ روان، آهِ سحر، نالهٔ شباین همه از نظرِ لطفِ شما می‌بینم
هر دَم از رویِ تو نقشی زَنَدَم راهِ خیالبا که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم
کس ندیده‌ست ز مُشکِ خُتَن و نافهٔ چینآنچه من هر سَحَر از بادِ صبا می‌بینم
دوستان عیبِ نظربازیِ حافظ مکنیدکه من او را ز مُحِبّانِ شما می‌بینم
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
جایی که دیگران عیب می‌بینند، شما نور می‌بینید. به ظاهر کارها اعتنا نکنید؛ شما عمق را می‌بینید. دوستانتان را قضاوت نکنید؛ دلشان با شماست.