غزل شماره‌ی ۳۸۱ حافظ

گرچه ما بندگان پادشهیمپادشاهان ملک صبحگهیم

گنج در آستین و کیسه تهیجام گیتی‌نما و خاک رهیم

هوشیار حضور و مست غروربحر توحید و غرقهٔ گنهیم

شاهد بخت چون کرشمه کندماش آیینه‌رخ چو مهیم

شاه بیدار بخت را هر شبما نگهبان افسر و کلهیم

گو غنیمت شمار صحبت ماکه تو در خواب و ما به دیده گهیم

شاه منصور واقف است که ماروی همّت به هر کجا که نهیم

دشمنان را ز خون کفن سازیمدوستان را قبای فتح دهیم

رنگ تزویر پیش ما نبودشیر سرخیم و افعی سیهیم

وام حافظ بگو که بازدهندکرده‌ای اعتراف و ما گوهیم