دیوان حافظ · غزل ۴۰۶
غزل شماره‌ی ۴۰۶ حافظ
«گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نو»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
گفتا برون شدی به تماشای ماهِ نواز ماهِ ابروانِ مَنت شرم باد رو
عمری‌ست تا دلت ز اسیرانِ زلفِ ماستغافل ز حفظِ جانبِ یارانِ خود مشو
مَفروش عطرِ عقل به هِندوی زلفِ ماکان‌جا هزار نافهٔ مُشکین به نیم‌جو
تخمِ وفا و مهر در این کهنه کشته‌زارآن‌گه عیان شود که بود موسمِ درو
ساقی بیار باده که رمزی بگویمتاز سرِّ اخترانِ کهن‌سیر و ماهِ نو
شکلِ هلالِ هر سرِ مه می‌دهد نشاناز افسرِ سیامک و ترکِ کلاهِ زو
حافظ جنابِ پیرِ مغان مأمنِ وفاستدرسِ حدیثِ عشق بر او خوان و زو شنو
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
مراقب باشید در جست‌وجوی چیزهای تازه، کسی را که سال‌ها کنارتان بوده فراموش نکنید. عقل و منطق همه‌جا کارساز نیست. حرف دلتان را با کسی بزنید که اهل وفاست.