دیوان حافظ · غزل ۴۴۷
غزل شماره‌ی ۴۴۷ حافظ
«بیا با ما مَوَرز این کینه‌داری»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
غزل ۴۴۷
بیا با ما مَوَرز این کینه‌داریکه حق صحبت دیرینه داری
نصیحت گوش کن کاین در بسی بهاز آن گوهر که در گنجینه داری
ولیکن کی نمایی رخ به رندان؟تو کز خورشید و مه آیینه داری
بدِ رندان مگو ای شیخ و هُش دارکه با حکم خدایی کینه داری
نمی‌ترسی ز آه آتشینم؟تو دانی خرقهٔ پشمینه داری؟
به فریاد خمار مفلسان رسخدا را گر میِ دوشینه داری
ندیدم خوش‌تر از شعر تو حافظبه قرآنی که اندر سینه داری
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
کینه را کنار بگذارید و حق دوستی دیرینه را نگه دارید. نصیحت دوستان را بپذیرید که از هر گنجی ارزشمندتر است. با فروتنی چهره‌تان را به دیگران نشان دهید.