دیوان حافظ · غزل ۴۴۹
غزل شماره‌ی ۴۴۹ حافظ
«ای که مهجوری عشاق روا می‌داری»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
ای که مهجوری عشاق روا می‌داریعاشقان را ز بر خویش جدا می‌داری
تشنهٔ بادیه را هم به زلالی دریاببه امیدی که در این ره به خدا می‌داری
دل ببردی و بحل کردمت ای جان لیکنبه از این دار نگاهش که مرا می‌داری
ساغر ما که حریفان دگر می‌نوشندما تحمل نکنیم ار تو روا می‌داری
ای مگس حضرت سیمرغ نه جولانگه توستعرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری
تو به تقصیر خود افتادی از این در محروماز که می‌نالی و فریاد چرا می‌داری؟
حافظ از پادشهان پایه به خدمت طلبندسعی نابرده چه امید عطا می‌داری؟
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
از کسی که دوستش دارید، می‌خواهید شما را از خودش دور نکند. امید و تلاشتان را رها نکنید. اما بدانید که بی‌تلاش نمی‌توان انتظار پاداش داشت؛ دست به کار شوید.