دیوان حافظ · غزل ۴۶۷
غزل شماره‌ی ۴۶۷ حافظ
«زان می عشق، کز او پخته شود هر خامی»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
زان می عشق، کز او پخته شود هر خامیگر چه ماه رمضان است بیاور جامی
روزها رفت که دست من مسکین نگرفتزلف شمشادقدی، ساعد سیم‌اندامی
روزه هر چند که مهمان عزیز است ای دلصحبتش موهبتی دان و شدن، انعامی
مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپردکه نهاده‌ست به هر مجلس وعظی دامی
گله از زاهد بدخو نکنم؛ رسم این استکه چو صبحی بدمد، در پی‌اش افتد شامی
یار من چون بخرامد به تماشای چمنبرسانش ز من ای پیک صبا پیغامی
آن حریفی که شب و روز می صاف کشدبود آیا که کند یاد ز دردآشامی؟
حافظا گر ندهد دادِ دلت آصف عهدکام دشوار به دست آوری از خودکامی
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
تجربه‌ای که شما را پخته می‌کند، ارزشمند است. مدتی است که دستتان از آنچه دوست دارید کوتاه است. صبور باشید و دوره‌های سخت را هم موهبت بدانید.