غزل شماره‌ی ۴۷۸ حافظ

نوش کن جامِ شرابِ یک منیتا بِدان بیخِ غم از دل برکَنی

دل، گشاده دار چون جامِ شرابسر گرفته چند چون خُمّ دَنی

چون ز جام بی‌خودی رطلی کشیکم زنی از خویشتن لافِ منی

سنگسان شو، در قدم نی همچو آبجمله رنگ‌آمیزی و تَردامنی

دل به مِی دربند تا مردانه‌وارگردن سالوس و تقوا بشکنی

خیز و جهدی کن چو حافظ تا مگرخویشتن در پای معشوق افکنی