دیوان حافظ · غزل ۵۳
غزل شماره‌ی ۵۳ حافظ
«منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من است»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
منم که گوشهٔ میخانه، خانقاهِ من استدعایِ پیرِ مُغان، وِرْدِ صُبْحگاهِ من است
گَرَم ترانهٔ چنگ صَبوح نیست چه باکنوایِ من به سَحَر، آهِ عُذْرخواهِ من است
ز پادشاه و گِدا، فارِغم بِحَمْدِاللهگِدایِ خاکِ دَرِ دوست، پادشاهِ من است
غَرَض زِ مَسْجِد و مِیخانه‌ام، وِصالِ شماستجُز این خیال ندارم، خُدا، گُواهِ من است
مَگَر به تیغِ اَجَل، خیمه بَرکَنَم ور نیرَمیدن از دَرِ دولت، نه رَسْم و راهِ من است
از آن زَمان که بر این آسْتان نَهادم رویفَرازِ مَسْنَدِ خورشید، تِکْیِه‌گاهِ من است
گُناه اگرچه نبود اختیارِ ما، «حافظ»!تو در طریقِ اَدَب باش، گو گُناهِ من است
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
جایی که در آن آرامش دارید، برای شما از هر جای باشکوهی ارزشمندتر است. از ثروت و مقام دیگران بی‌نیازید. در رفتارتان ادب و فروتنی را نگه دارید و خطاها را به گردن دیگران نیندازید.