دیوان حافظ · غزل ۵۷
غزل شماره‌ی ۵۷ حافظ
«آن سیه‌چَرده که شیرینیِ عالَم با اوست»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
آن سیه‌چَرده که شیرینیِ عالَم با اوستچَشْمِ مِیگون، لبِ خَندان، دِلِ خُرَّم با اوست
گرچه شیرین‌‌دَهَنان پادشهان‌اند ولیاو سلیمانِ زمان است که خاتَم با اوست
روی خوب است و کمالِ هنر و دامن پاکلاجَرَم، هِمَّتِ پاکانِ دو عالَم با اوست
خالِ مُشْکین که بدان عارِضِ گَنْدُمگون استسِرِّ آن دانه که شُد رَهْزَنِ آدَم با اوست
دلبرم، عَزْمِ سَفَر کَرْد خُدا را یارانچه کُنَم با دِلِ مجروح؟ که مَرْهَم با اوست
با که این نکته توان گفت که آن سنگین‌‌دِلکُشْت ما را و دَمِ عیسیِ مَریم با اوست؟
«حافظ» از مُعْتَقِدان است گرامی دارَش!زان که بخشایشِ بس روحِ مُکَرَّم با اوست
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
کسی در زندگی شماست که شادی و شیرینی را با خود می‌آورد. قدر او را بدانید؛ خوبی و پاکی‌اش، او را عزیز کرده است. حضورش برای شما مایه‌ی خیر و برکت است.