دیوان حافظ · غزل ۱۸۵
غزل شماره‌ی ۱۸۵ حافظ
«نَقْدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرَنْد؟»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
نَقْدها را بُوَد آیا که عَیاری گیرَنْد؟تا همه صومِعِه‌داران، پِیِ کاری گیرَنْد
مَصْلِحَت‌دیدِ من، آن است که یاران، هَمِه، کاربِگُذارَند و خَمِ طُرِّهٔ یاری گیرَنْد
خوش گِرِفْتَنْد حَریفان، سَرِ زُلْفِ ساقیگَر فَلَکْشان بِگُذارَد کِه قَراری گیرَنْد
قُوَّتِ بازویِ پَرْهیز به خوبان مَفُروش!کِه در این خِیْل، حِصاری به سَواری گیرَنْد
یا‌رَب! این بَچِّهٔ تُرکان چه دِلیرَنْد بِه خونکِه بِه تیرِ مُژه، هَر لَحْظِه، شِکاری گیرَنْد
رَقْص بَر شِعْرِ تَر و نالهٔ نِی خوش باشَدخاصِه، رَقْصی کِه دَر آن، دَسْتِ نِگاری گیرَنْد
«حافِظ»! اَبْنایِ زَمان را غَمِ مِسْکینان نیستزین میان گَر بِتَوان بِهْ کِه کِناری گیرَنْد
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
وقت آن است که ارزش واقعی کارها و آدم‌ها سنجیده شود. پیشنهاد می‌شود کارهای بی‌حاصل را کنار بگذارید و به آنچه دلتان را شاد می‌کند بپردازید. از جمع‌های بی‌مهر کناره بگیرید.