دیوان حافظ · غزل ۱۸۷
غزل شماره‌ی ۱۸۷ حافظ
«دِلا! بِسوز! که سوزِ تو، کارها بِکُنَد»؛ متن کامل غزل و تعبیر آن برای کسی که با این غزل فال گرفته است.
دِلا! بِسوز! که سوزِ تو، کارها بِکُنَدنیازِ نیم‌شَبی، دَفْعِ صَد بَلا بِکُنَد
عِتابِ یارِ پَری‌چِهْرِه، عاشِقانِه بِکَش!کِه یِک کِرِشْمِه، تَلافیِّ صَد جَفا بِکُنَد
زِ مُلْک تا مَلَکوتَش، حِجاب بَردارَنْدهَر آن‌کِه خِدْمَتِ جامِ جَهان‌نَما بِکُنَد
طَبیبِ عِشْق، مَسیحا‌دَم است و مُشْفِق، لیکچو دَرد، دَر تو نَبینَد؛ کِه را دَوا بِکُنَد؟
تو با خدایِ خود اَنداز کار! و دِل، خوش دار!کِه رَحْم اَگَر نَکُنَد مُدَّعی، خُدا بِکُنَد
زِ بَخْتِ خُفْتِه مَلولَم، بُوَد که بیداریبِه وَقْتِ فاتِحِهٔ صُبْح، یک دُعا بِکُنَد؟
بِسوخْت «حافِظ» و بویی به زُلْفِ یار نَبُرْدمَگَر دِلالَتِ این دولَتَش، صَبا بِکُنَد
متن بر پایه‌ی تصحیح قزوینی و غنی، از گنجور
تعبیر فال
سوز دل و دعای نیمه‌شب شما، گره‌های بسیاری را باز می‌کند. رنجش‌ها را با صبر تحمل کنید؛ یک مهربانی کوچک، دلخوری‌های زیادی را جبران می‌کند.